Czytnik kodów kreskowych (skaner kodów) odczytuje kod z etykiety, opakowania albo ekranu telefonu i przekazuje jego treść do komputera, kasy lub terminala – szybciej i bez błędów, które zdarzają się przy ręcznym przepisywaniu cyfr. W tym poradniku wyjaśniamy, jak działa czytnik, czym różnią się poszczególne typy i na co patrzeć przy wyborze. Gotowe urządzenia znajdziesz w kategorii czytnik kodów kreskowych.
W tym artykule:
- Jak działa czytnik kodów kreskowych?
- Rodzaje czytników kodów kreskowych
- Czytniki bezprzewodowe – radio i Bluetooth
- Laser, CCD czy skaner obrazowy 2D?
- Czytnik ręczny czy stacjonarny?
- Interfejsy: USB, RS232, Virtual COM
- Stopnie ochrony IP
- Kody trudne w odczycie
- Long Range, DPM i RFID
- Jak wybrać czytnik kodów kreskowych?
- Czytnik w sklepie – urządzenia współpracujące
Jak działa czytnik kodów kreskowych?
Kod kreskowy to ciąg ciemnych kresek i jasnych przerw o różnej szerokości. Każdy czytnik robi trzy rzeczy: oświetla kod, mierzy, ile światła odbija się od kresek i przerw (jasne przerwy odbijają dużo, ciemne kreski mało), a następnie dekoder zamienia ten wzór na znaki – cyfry i litery zapisane w kodzie. Gotowy tekst czytnik wysyła do komputera tak, jakby ktoś wpisał go na klawiaturze, albo przez port szeregowy do programu. Cały odczyt kodu kreskowego trwa ułamek sekundy.
Różnice między czytnikami dotyczą przede wszystkim tego, jak kod jest oświetlany i odczytywany:
- czytnik laserowy – dioda laserowa wysyła wąską wiązkę, którą ruchome lusterko zamienia w czerwoną linię przesuwaną po kodzie; fotodetektor mierzy odbite światło,
- czytnik CCD (liniowy) – dioda LED oświetla kod, a jednorzędowa matryca odczytuje go jako jedną linię obrazu,
- skaner obrazowy (2D, matryca CMOS) – czytnik robi zdjęcie kodu, a procesor wyszukuje i dekoduje kod na obrazie; tak działa dziś większość nowych czytników.

Na schemacie powyżej widać budowę czytnika laserowego. Skaner obrazowy nie ma lustra ani lasera – w jego miejscu jest mały aparat z obiektywem i oświetleniem LED.
Budowa czytnika kodów kreskowych
Niezależnie od technologii skaner kodów kreskowych składa się z tych samych bloków:
- źródło światła – dioda laserowa albo diody LED oświetlające kod;
- układ optyczny – ruchome lusterko w czytniku laserowym, soczewka lub obiektyw w czytniku CCD i skanerze 2D;
- czujnik – fotodioda, liniowa matryca CCD albo matryca obrazowa CMOS, która zamienia odbite światło na sygnał elektryczny;
- dekoder – procesor rozpoznający rodzaj kodu (EAN, Code 128, QR…) i zamieniający sygnał na znaki;
- interfejs – USB, RS232 albo moduł radiowy lub Bluetooth, którym wynik trafia do komputera;
- obudowa ze spustem, a w modelach bezprzewodowych także akumulator i stacja dokująca.
Rodzaje czytników kodów kreskowych
Czytniki dzieli się według kilku niezależnych cech. Jeden model może być jednocześnie np. bezprzewodowy, ręczny i 2D.
- Rodzaj kodów: czytniki 1D czytają kody kreskowe (EAN-13, Code 128 i podobne), a czytniki 2D także kody dwuwymiarowe – QR, Data Matrix, PDF417, Aztec. Czytnik 2D to jednocześnie skaner kodów qr.
- Połączenie: przewodowe (USB, RS232) albo bezprzewodowe (radio z odbiornikiem USB, Bluetooth).
- Technologia odczytu: laser, CCD liniowy albo skaner obrazowy 2D.
- Sposób pracy: ręczne – odczyt po naciśnięciu spustu albo stacjonarne i w trybie automatycznym – odczyt, gdy kod znajdzie się przed okienkiem.
- Obudowa: biurowa albo przemysłowa – wzmocniona, odporna na upadki, pył i wodę.
Czytniki bezprzewodowe – radio i Bluetooth
Czytnik bez kabla przydaje się wszędzie, gdzie kod trzeba zeskanować z dala od komputera: przy dużych lub ciężkich towarach w sklepie, na magazynie, przy inwentaryzacji czy przyjęciu dostawy. Zasięg zależy od sposobu łączności i przeszkód po drodze – od kilku metrów do nawet kilkuset metrów na otwartej przestrzeni. Jeśli szukasz konkretnego urządzenia, zobacz, jaki bezprzewodowy czytnik kodów kreskowych pasuje do Twojego magazynu albo sklepu.
Czytniki z komunikacją radiową
Czytnik radiowy łączy się z małym odbiornikiem USB, który podłącza się do komputera. Dla komputera odbiornik jest tym samym co klawiatura USB, więc nie trzeba instalować sterowników ani niczego parować. Łączność odbywa się zwykle w paśmie 2,4 GHz albo 433 MHz – to drugie lepiej przechodzi przez ściany i regały. Na otwartej przestrzeni zasięg wynosi od kilkudziesięciu do kilkuset metrów; w budynku jest mniejszy.
Czytniki z modułem Bluetooth
Bluetooth to standard łączności krótkiego zasięgu w paśmie 2,4 GHz. Jego największa zaleta: czytnik łączy się bezpośrednio z telefonem, tabletem albo laptopem, bez dodatkowego odbiornika. Zasięg zależy od klasy modułu i warunków – zwykle od kilku–kilkunastu metrów w pomieszczeniu do kilkudziesięciu metrów bez przeszkód.
Czytnik paruje się jak słuchawki: przełączasz go w tryb parowania, wybierasz na liście urządzeń Bluetooth w telefonie albo komputerze i od tej pory łączy się sam. Działa z systemami Android, iOS, Windows, macOS i Linux. Najczęściej pracuje jako klawiatura Bluetooth (HID), więc kod trafia do dowolnej aplikacji, w której stoi kursor.
- Mobilność – skanowanie z telefonem w ręce, np. przy inwentaryzacji albo w terenie.
- Uniwersalność – jeden czytnik współpracuje z telefonem, tabletem i komputerem.
- Energooszczędność – nowsze wersje Bluetooth zużywają mniej energii, więc akumulator wystarcza na dłużej.
- Bezpieczeństwo – połączenie po sparowaniu jest szyfrowane.
Czytniki z podwójną komunikacją
Część czytników ma oba rodzaje łączności. Z odbiornikiem USB pracujesz przy komputerze w biurze albo na magazynie, a przez Bluetooth łączysz ten sam czytnik z telefonem, gdy jesteś w terenie.

Czy wiesz, że...
- Nazwa Bluetooth pochodzi od przydomka duńskiego króla z X wieku, Haralda Sinozębego (Blåtand). Logo to połączenie dwóch run – inicjałów H i B.
- Bluetooth powstał w firmie Ericsson w 1994 roku jako bezprzewodowy zamiennik kabla RS-232 – tego samego, którym podłącza się czytniki do kas i starszych komputerów.
- Bluetooth 5 w porównaniu z wersją 4.2 oferuje według Bluetooth SIG do 4 razy większy zasięg i do 2 razy większą prędkość w trybie niskiego poboru energii.
Laser, CCD czy skaner obrazowy 2D? Porównanie technologii
Najważniejsza różnica między czytnikami to sposób odczytu kodu. Od niego zależy, czy czytnik odczyta kod QR, kod z ekranu telefonu i z jakiej odległości.
Czytnik laserowy
To najstarszy typ czytnika używany w sklepach. Wiązka lasera ma postać cienkiej czerwonej linii, którą trzeba przeprowadzić w poprzek kodu.
- Czyta tylko kody 1D.
- Dobrze radzi sobie z większych odległości i z długimi kodami.
- Słabo albo wcale nie czyta kodów z ekranów telefonów i monitorów.
- Ma ruchome lusterko, więc jest bardziej wrażliwy na upadki niż czytniki bez ruchomych części.
Czytnik CCD (liniowy)
Matryca CCD w czytniku to jeden rząd elementów światłoczułych, które „widzą” kod jako jedną linię. Źródłem światła jest dioda LED, a nie laser.
- Czyta tylko kody 1D – kody QR i inne kody 2D wymagają skanera obrazowego.
- Nie ma ruchomych części, więc jest odporny na upadki.
- Działa najlepiej z bliska – z kodem przyłożonym na kilka do kilkunastu centymetrów.
- W wielu modelach czyta też kody 1D z ekranów.
Skaner obrazowy 2D (matryca CMOS)
Skaner obrazowy ma matrycę podobną do tej w aparacie telefonu. Robi zdjęcie kodu i dekoduje je programowo, więc kod nie musi być ustawiony równo – można skanować pod kątem i w dowolnym obrocie.
- Czyta kody 1D i 2D: QR, Data Matrix, PDF417, Aztec.
- Odczytuje kody z ekranów telefonów i monitorów – bilety, kupony, kody płatności.
- Lepiej radzi sobie z kodami uszkodzonymi i słabo wydrukowanymi, bo dekoder ma do dyspozycji cały obraz.
- Nie ma ruchomych części i zużywa mało energii, co ma znaczenie w czytnikach na akumulator.
Który wybrać?
Jeśli skanujesz wyłącznie kody kreskowe z produktów, wystarczy czytnik laserowy albo CCD. Jeśli w Twojej pracy pojawiają się kody QR, kody na ekranach telefonów, kody Data Matrix na lekach albo kod Aztec z dowodu rejestracyjnego, wybierz skaner 2D. Ma on dziś zbliżoną cenę i czyta wszystko to, co czytnik 1D.
Czy wiesz, że...
- Pierwszym produktem zeskanowanym w sklepie było opakowanie gumy do żucia – 26 czerwca 1974 r. w supermarkecie w Troy w stanie Ohio. Kod UPC na opakowaniu zaprojektował George Laurer z IBM.
- Matrycę CCD wynaleźli w 1969 roku Willard Boyle i George Smith z Bell Labs – w 2009 roku dostali za nią Nagrodę Nobla z fizyki.
- Matrycę CMOS z aktywnymi pikselami, z której wywodzą się dzisiejsze aparaty w telefonach i skanery 2D, opracował na początku lat 90. zespół Erica Fossuma w laboratorium JPL NASA.
Czytnik ręczny czy stacjonarny?
Wybór zależy od tego, kto trzyma kod: Ty czy klient.
Czytnik ręczny trzymasz w dłoni i podchodzisz nim do towaru. Sprawdza się w sklepach, magazynach, na produkcji i wszędzie tam, gdzie kody są w różnych miejscach albo na dużych przedmiotach. Wersja bezprzewodowa pozwala odejść od komputera. Wiele czytników ręcznych ma też tryb automatyczny i podstawkę – wtedy wystarczy podsunąć kod pod okienko, bez naciskania spustu.
Czytnik stacjonarny stoi na ladzie i odczytuje kod automatycznie, gdy znajdzie się on przed okienkiem. Zostawia wolne ręce kasjerowi i zajmuje mało miejsca. Jeśli kod zawsze podaje Ci klient – bilet, kupon, kod z telefonu albo towar przy kasie – wybierz stacjonarny czytnik kodów kreskowych.

Interfejsy w czytnikach kodów kreskowych: USB, RS232, Virtual COM
Interfejs decyduje o tym, jak czytnik łączy się z komputerem i jak program otrzymuje zeskanowany kod. Najprostszy w użyciu jest czytnik kodów kreskowych usb – system rozpoznaje go jak klawiaturę, bez instalowania sterowników.
USB (emulacja klawiatury)
Prawie wszystkie współczesne czytniki mają złącze USB typu A, a część także USB-C do telefonów i tabletów. Po podłączeniu czytnik instaluje się jako urządzenie HID, czyli klawiatura. Zeskanowany kod pojawia się tam, gdzie stoi kursor – w programie sprzedaży, arkuszu kalkulacyjnym czy przeglądarce. Na końcu kodu czytnik zwykle „naciska” Enter, a dodatkowe znaki przed kodem i po nim (prefiks i sufiks) ustawia się kodami konfiguracyjnymi. Kody znaków sterujących znajdziesz w naszej tablicy kodów ASCII.

PS/2 – interfejs starszych komputerów
PS/2 działa tak samo jak USB w trybie klawiatury, ale wymaga okrągłego gniazda klawiatury, którego współczesne komputery już nie mają. Spotyka się go jeszcze w starszych kasach i terminalach POS.

RS232 (port COM)
Czytnik podłączony przez RS232 przesyła dane przez port szeregowy (COM), a nie jako naciśnięcia klawiszy. Kod odbiera tylko program, który nasłuchuje na tym porcie, więc nie trafi przypadkiem do przeglądarki czy innego okna. Z RS232 korzystają m.in. kasy fiskalne, wagi, starsze programy sprzedażowe i urządzenia przemysłowe.
W komputerach najczęściej spotyka się złącze DB9 (9 pinów). Czytnik z kablem RS232 zwykle potrzebuje osobnego zasilania – z zasilacza albo z wtyku USB na kablu. Inne spotykane złącza:
- RJ12 i RJ45 – częste w kasach fiskalnych i terminalach POS; układ pinów zależy od producenta kasy, dlatego kabel dobiera się do konkretnego urządzenia,
- DB25 – szerokie, 25-pinowe złącze starszych urządzeń, dziś rzadkie.

Virtual COM – port COM przez USB
Czytnik USB można w wielu modelach przełączyć w tryb Virtual COM. Komputer widzi go wtedy jako port szeregowy, tak jakby był podłączony kablem RS232. To rozwiązanie dla programów, które czytają kody z portu COM, gdy komputer nie ma gniazda RS232. Jak włączyć ten tryb i sprawdzić numer portu, opisaliśmy w dokumentacji: Virtual COM w czytniku kodów kreskowych.
Plug and Play
Czytniki w trybie USB HID działają od razu po podłączeniu: system sam instaluje je jako klawiaturę, bez sterowników i bez dodatkowego oprogramowania. Tak działają również przewodowe czytniki HDWR. Sterownik może być potrzebny dopiero w trybie Virtual COM albo w starszych systemach.
Czy wiesz, że...
- Specyfikację Plug and Play dla komputerów PC opracowały wspólnie Microsoft i Intel, a pełną obsługę w systemie przyniósł Windows 95.
- Klasa HID w standardzie USB obejmuje klawiatury, myszy, kontrolery do gier i właśnie czytniki kodów – dlatego czytnik działa w każdym systemie, który obsługuje klawiaturę USB.
- Standard RS-232 pochodzi z 1960 roku – jest o ponad 30 lat starszy od USB.
Stopnie ochrony IP – klasa szczelności czytnika
Stopień ochrony IP (International Protection, norma IEC 60529, w Polsce PN-EN 60529) mówi, jak dobrze obudowa chroni urządzenie przed pyłem i wodą. Oznaczenie składa się z liter IP i dwóch cyfr: im wyższa wartość, tym lepsza ochrona. Gdy jedna z cyfr nie była badana, zastępuje ją litera X (np. IPX7).
Co oznaczają cyfry w kodzie IP?
Pierwsza cyfra (0–6) – ochrona przed ciałami stałymi:
- 0 – brak ochrony,
- 1 – przed ciałami o średnicy co najmniej 50 mm,
- 2 – przed ciałami o średnicy co najmniej 12,5 mm,
- 3 – przed ciałami o średnicy co najmniej 2,5 mm,
- 4 – przed ciałami o średnicy co najmniej 1 mm,
- 5 – ochrona przed pyłem (niewielka ilość może wniknąć, ale nie zakłóca pracy),
- 6 – pełna pyłoszczelność.
Druga cyfra (0–9) – ochrona przed wodą:
- 0 – brak ochrony,
- 1 – przed kroplami wody padającymi pionowo,
- 2 – przed kroplami wody przy pochyleniu obudowy do 15°,
- 3 – przed natryskiem wody (deszcz pod kątem do 60°),
- 4 – przed bryzgami wody z dowolnego kierunku,
- 5 – przed strugą wody,
- 6 – przed silną strugą wody,
- 7 – przed krótkotrwałym zanurzeniem (do 1 m przez 30 minut),
- 8 – przed ciągłym zanurzeniem w warunkach określonych przez producenta,
- 9 – przed strumieniem wody pod wysokim ciśnieniem i w wysokiej temperaturze (myjki ciśnieniowe).
Jaki stopień IP wybrać?
- Biuro, sklep, apteka, biblioteka – wystarczy czytnik biurowy; klasa IP42–IP54 chroni przed kurzem i przypadkowym zachlapaniem.
- Magazyn, hala produkcyjna – IP65 i wyżej oraz odporność na upadki z wysokości 1,5–2 m. Czytniki przemysłowe mają wzmocnioną, gumowaną obudowę.
- Praca na zewnątrz, chłodnie, myte stanowiska – co najmniej IP65, a przy myciu wodą lub pracy w deszczu IP67.
Czy wiesz, że...
- Pierwsze wydanie normy IEC 60529, która wprowadziła kod IP, ukazało się w 1976 roku.
- Cyfra 9 przy ochronie przed wodą (np. IP69K) dotyczy mycia strumieniem gorącej wody pod wysokim ciśnieniem – takie urządzenia spotyka się w przemyśle spożywczym.
- Stopnie ochrony przed wodą nie sumują się: urządzenie z IP67 przetrwa zanurzenie, ale nie musi wytrzymać silnej strugi z węża (IP66) – dlatego niektóre obudowy mają podwójne oznaczenie, np. IP66/IP67.
Kody trudne w odczycie – jaki czytnik wybrać?
Nie każdy kod da się zeskanować za pierwszym razem. Problem bywa w samej etykiecie albo w rodzaju kodu.
Problemy z jakością kodów
Etykieta z czasem się przeciera, brudzi albo blednie – szczególnie etykiety termiczne bez taśmy, które ciemnieją lub tracą kontrast pod wpływem ciepła i słońca. Kod może też być słabo wydrukowany, zbyt mały, umieszczony pod folią (np. na książkach w bibliotece), za szybą albo na zakrzywionej powierzchni. Tańsze czytniki mogą mieć z takimi kodami problem – lepiej poradzi sobie skaner obrazowy z dobrym dekoderem.
Kody z dużą ilością danych
Niektóre kody są trudne nie dlatego, że są zniszczone, ale dlatego, że mieszczą dużo informacji na małej powierzchni:
- Aztec – kod 2D z charakterystycznym „celownikiem” w środku; jest m.in. w polskim dowodzie rejestracyjnym i zawiera dane pojazdu. Wymaga czytnika 2D z dobrym dekoderem.
- Data Matrix – mały, kwadratowy kod 2D używany na lekach (numer seryjny w systemie weryfikacji leków), elektronice i częściach przemysłowych.
- PDF417 i MicroPDF417 – kody wielorzędowe; PDF417 ma od 3 do 90 rzędów, a mniejszy MicroPDF417 od 4 do 44 rzędów i do 4 kolumn danych. Spotyka się je np. na kartach pokładowych i w logistyce.
- MaxiCode – kod z okrągłym „celownikiem” w środku, opracowany przez UPS do sortowania przesyłek; mieści do 93 znaków alfanumerycznych.

Jaki czytnik do kodów trudnych?
- Kody 1D uszkodzone, zamazane, pod folią – skaner obrazowy wyższej klasy; tani czytnik może wymagać kilku prób.
- Kody 2D o dużej gęstości (Aztec, Data Matrix, PDF417) – skaner 2D z matrycą o wysokiej rozdzielczości. Do kodu z dowodu rejestracyjnego najprościej wybrać skaner dowodu rejestracyjnego.
Czy wiesz, że...
- Kod kreskowy opatentowali Norman Joseph Woodland i Bernard Silver – wniosek złożyli w 1949 roku, a patent otrzymali w 1952. Pierwszy kod miał kształt okrągłej tarczy.
- EAN-13 to najpopularniejszy kod na produktach w handlu. Kod zaczynający się od 590 nadała firma GS1 Polska, ale nie oznacza to, że towar został wyprodukowany w Polsce.
- MaxiCode zaprojektowano tak, żeby dało się go odczytać na szybko jadącej taśmie sortowni – w dowolnym obrocie paczki.
Zaawansowane technologie skanowania – Long Range, DPM i RFID
Do zadań specjalnych powstały czytniki, które radzą sobie z dużą odległością, kodami wygrawerowanymi w metalu albo tagami radiowymi.
Long Range – skanowanie z dużej odległości
Czytniki Long Range mają optykę, która odczytuje kody z kilku, a przy dużych etykietach odblaskowych nawet kilkunastu metrów. Przydają się:
- w magazynach wysokiego składowania – kod z najwyższego poziomu regału skanuje się z podłogi albo z wózka, bez drabiny,
- w centrach logistycznych – przy etykietach na paletach i bramach,
- na placach przeładunkowych i w portach – przy kontenerach, dużych maszynach i elementach konstrukcji.

DPM – kody naniesione bezpośrednio na powierzchnię
DPM (Direct Part Marking) to kody nanoszone wprost na część – laserem, grawerem albo przez nabijanie punktów – na metalu, plastiku, ceramice czy szkle. Taki kod nie odklei się i nie zetrze jak etykieta, dlatego służy do śledzenia części przez całe ich życie, np. w motoryzacji, lotnictwie i elektronice. Najczęściej ma postać kodu Data Matrix.
Kod DPM ma słaby kontrast, a metal odbija światło, dlatego do jego odczytu potrzebny jest specjalny skaner:
- z matrycą o wysokiej rozdzielczości i dekoderem przystosowanym do kodów DPM,
- z oświetleniem rozproszonym lub skośnym, które ogranicza odblaski,
- zwykle w obudowie przemysłowej (IP65 lub wyżej).
Czytniki z funkcją RFID
Niektóre skanery mają też wbudowany czytnik RFID, czyli odczytują – bez kontaktu i bez widoczności – tagi radiowe w kartach, opaskach i etykietach. Zależnie od modelu obsługują różne częstotliwości:
- LF (125 kHz) – kilka centymetrów zasięgu; karty kontroli dostępu, znakowanie zwierząt,
- HF (13,56 MHz, w tym NFC) – do kilku–kilkunastu centymetrów; biblioteki, bilety, karty zbliżeniowe,
- UHF (860–960 MHz, w Europie 865–868 MHz) – do kilku metrów; logistyka, magazyny, inwentaryzacja.
Jedno urządzenie odczytuje wtedy zarówno kody 1D i 2D, jak i tagi RFID. Przydaje się to np. w szpitalach (opaski pacjentów, sprzęt), magazynach i na produkcji.
Czy wiesz, że...
- Data Matrix opracowała w 1987 roku amerykańska firma International Data Matrix. Dziś opisuje go norma ISO/IEC 16022.
- NASA ma własny standard znakowania części kodami Data Matrix (NASA-STD-6002) – kody DPM pozwalają śledzić elementy statków kosmicznych przez cały okres ich użytkowania.
- Kod Data Matrix z korekcją błędów da się odczytać nawet wtedy, gdy część symbolu jest uszkodzona.
Jak wybrać czytnik kodów kreskowych?
Klienci często pytają nas, jaki czytnik wybrać. Odpowiedź zależy od kilku pytań – przejdź przez nie po kolei. Najważniejsze z nich omawiamy też na filmie:
1. Jakie kody będziesz skanować?
Jeśli tylko kody kreskowe z produktów (EAN), wystarczy czytnik 1D. Jeśli pojawią się kody QR, kody na ekranach telefonów (bilety, kupony), kody Data Matrix na lekach albo kod Aztec z dowodu rejestracyjnego – wybierz czytnik 2D. Kody QR odczyta każdy czytnik kodów qr, ale z gęstym kodem Aztec z dowodu nie poradzi sobie każdy model.
2. Przewodowy czy bezprzewodowy?
Przy stałym stanowisku (kasa, biurko) wystarczy czytnik z kablem – jest tańszy i nie wymaga ładowania. Jeśli skanujesz z dala od komputera, z telefonem albo tabletem, wybierz czytnik bezprzewodowy: radiowy z odbiornikiem USB albo Bluetooth.
3. Jak intensywnie i w jakich warunkach?
Do sporadycznej pracy w biurze wystarczy prosty model. Przy kasie w sklepie, gdzie skanujesz przez cały dzień, warto wybrać czytnik szybszy i wygodniejszy w dłoni. Na magazynie i produkcji – kilka tysięcy skanów dziennie, upadki, kurz – wybierz model przemysłowy z wysoką klasą IP.
4. Jaka jakość kodów?
Wyraźne, dobrze wydrukowane kody przeczyta każdy czytnik. Jeśli kody są przetarte, małe, pod folią albo na zakrzywionej powierzchni, wybierz skaner obrazowy wyższej klasy.
5. Ręcznie czy automatycznie?
Jeśli chcesz tylko podsuwać towar pod czytnik, bez naciskania spustu, wybierz model z trybem automatycznym (wykrywa kod sam) i podstawką albo czytnik stacjonarny.
Na koniec sprawdź, jak Twój program odbiera kody. Większości programów wystarczy czytnik w trybie klawiatury USB, a niektóre wymagają portu COM albo ustawienia prefiksu i sufiksu.
Czytnik w sklepie – urządzenia współpracujące
W punkcie sprzedaży czytnik pracuje razem z innymi urządzeniami. Oto najważniejsze z nich.
Kasa fiskalna albo program sprzedaży
Czytnik podłącza się do kasy fiskalnej (zwykle przez RS232 albo USB) albo do komputera z programem sprzedaży, który współpracuje z drukarką fiskalną. Po zeskanowaniu kasa lub program wyszukuje towar po kodzie, dodaje go do paragonu z właściwą ceną i stawką VAT.
Szuflada kasowa
Szuflada kasowa podłącza się do drukarki fiskalnej lub kasy i otwiera się sama po zakończeniu transakcji. Przegródki na banknoty i monety ułatwiają wydawanie reszty, a zamek zabezpiecza pieniądze, gdy odchodzisz od stanowiska.
Kasetka na monety
Kasetka na monety sprawdza się tam, gdzie nie ma kasy z szufladą – na targach, w małych punktach usługowych albo jako dodatkowe miejsce na utarg. Ma wkład z przegródkami na monety i banknoty oraz pokrywę zamykaną na klucz. Można ją przenosić i schować pod ladę.
Podsumowanie
Czytnik kodów kreskowych oświetla kod, odczytuje odbite światło i zamienia je na tekst przesyłany do komputera albo kasy. Czytnik laserowy i CCD czytają tylko kody 1D, a skaner obrazowy 2D – także QR, Data Matrix, PDF417 i Aztec, również z ekranu telefonu. Wybierając czytnik, odpowiedz sobie na kilka pytań: jakie kody skanujesz, czy potrzebujesz pracy bez kabla, w jakich warunkach i jak intensywnie będzie pracował oraz jak Twój program odbiera kody. W razie wątpliwości napisz do nas – pomożemy dobrać model do Twojego stanowiska.